Postanowienie o umorzeniu dochodzenia
- Prawo
karne
- Kategoria
postanowienie
- Klucze
akt oskarżenia, argumenty, aspirant, obrona, postanowienie, postępowanie przygotowawcze, sąd, transakcja, umorzenie dochodzenia, wierzyciel, zarządzenie, zażalenie, zbycie nieruchomości
Postanowienie o umorzeniu dochodzenia to oficjalny akt w którym organ właściwy zdecydował zaprzestanie prowadzenia postępowania w sprawie określonej w zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Umorzenie dochodzenia może mieć miejsce w sytuacji gdy brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania lub gdy nie ustalono sprawcy przestępstwa.
Ds. 1234/20/ZK
Warszawa, dnia 24.05.2023 r.
POSTANOWIENIE
o umorzeniu dochodzenia
Jan Kowalski, z firmy "Kowalski Sp. z o.o." w Warszawie, ul. Polna 12, po zapoznaniu się z aktami sprawy dotyczącej zbycia nieruchomości w celu udaremnienia zaspokojenia wierzyciela,
- tj. o przestępstwo z art. 300 § 1 k.k.
działając na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.
postanowił
umorzyć dochodzenie w sprawie zbycia w dniu 15.03.2023 r. w Warszawie w sytuacji grożącej niewypłacalności nieruchomości położonej w Krakowie przy ul. Kwiatowej 15 stanowiącej działkę budowlaną o powierzchni 1000 m2 o wartości 500 000 złotych i udaremnienia w ten sposób zaspokojenia swego wierzyciela tj. "Nowak S.A.", tj. o przestępstwo z art. 300 § 1 k.k.
- wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego /art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k./
UZASADNIENIE
/nieobowiązkowe art. 325e § 2 k.p.k./
Pismem z dnia 10.04.2023 r. pełnomocnik spółki "Nowak S.A." powiadomił Prokuraturę Rejonową w Warszawie o popełnieniu przez Jana Kowalskiego przestępstwa określonego w art. 300 § 1 k.k., polegającego na zbyciu poprzez darowiznę w dniu 15.03.2023 r. w Warszawie działki budowlanej o powierzchni 1000 m2 o wartości 500 000 złotych i uszczuplenia swego majątku oraz uniemożliwienia tym samym przeprowadzenia skutecznej egzekucji z majątku dłużnika. Zawiadamiający podał także, że Jan Kowalski z tytułu dostarczonych w okresie od dnia 01.01.2023 r. do dnia 28.02.2023 r. na podstawie faktur FV/2023/01-02 surowców winien uiścić na rzecz pokrzywdzonego kwotę 100 000 zł., czego do dnia 10.04.2023 r. nie uczynił.
W wyniku przeprowadzonego postępowania przygotowawczego ustalono następujący stan faktyczny.
Jan Kowalski prowadzi działalność gospodarczą w postaci "Kowalski Sp. z o.o.", której siedziba mieści się w Warszawie przy ul. Polna 12. Począwszy od stycznia 2022 r. Jan Kowalski zaczął zaopatrywać się w potrzebne mu surowce w spółce "Nowak S.A.". Do połowy 2022 r. współpraca ta układała się pozytywnie, strony wywiązywały się ze swoich zobowiązań handlowych. Od dnia 15.02.2023 r. pomiędzy ww., a jego żoną Anną Kowalską zaczął obowiązywać ustrój rozdzielności majątkowej. W dniu 20.02.2023 r. Anna Kowalska nabyła w drodze kupna nieruchomość gruntową stanowiącą działkę budowlaną o powierzchni 1000 m2 położoną w Krakowie przy ul. Kwiatowej 15. Następnie w dniu 15.03.2023 r. przedmiotową nieruchomość zbyła drogą darowizny swojej siostrze Marii Nowak. Zakupu nieruchomości, o której powyżej Anna Kowalska dokonać miała, jak oświadczyła przesłuchana w tej sprawie w charakterze świadka, ze środków pochodzący z jej majątku odrębnego, co wynikało z umowy kupna.
W charakterze świadka przesłuchano także z pouczeniem o treści art. 183 § 1 k.p.k. Jana Kowalskiego, który zeznał, iż prawdą jest to, że posiada on zadłużenie w stosunku do spółki "Nowak S.A." oraz w stosunku do innych podmiotów na kwotę łączną około 200 000 zł z czego ok. 100 000 zł wobec spółki "Nowak S.A.". Świadek ten zeznał, że zadłużenie to powstało w miesiącach styczeń-luty 2023 r. i związane było z nieuregulowaniem należności przysługującej mu wobec dłużnika "Firma X" w kwocie 50 000 zł z tytułu dostarczonego towaru oraz zerwaniem przez kontrahenta - "Firma Y" kontraktu na podstawie którego dostarczał temu podmiotowi usługi za kwotę około 15 000 zł miesięcznie. Jan Kowalski zeznał także, iż jego firma aktualnie nie przynosi zysku z uwagi na złą koniunkturę na rynku. Świadek zeznał także, że nigdy nie był współwłaścicielem nieruchomości położonej w Krakowie przy ul. Kwiatowej 15 stanowiącej działkę budowlaną o powierzchni 1000 m2, choć wiadomo mu, że właścicielką tej działki była jego żona, która nabyła ją z pieniędzy otrzymanych w 2022 r. w formie darowizny w kwocie 400 000 zł od swoich rodziców Stefana i Zofii Nowak.
Okoliczności te potwierdziła w trakcie przesłuchania w charakterze świadka Anna Kowalska, która do akt niniejszej sprawy złożyła kopię umowy darowizny w kwocie 400 000 zł z dnia 15.01.2022 r. .
Fakt dokonania darowizny, która zgodnie z wolą darczyńców zasiliła wyłącznie majątek odrębny ich córki Anny, potwierdzili także Stefan i Zofia Nowak. Oświadczyli nadto, że pieniądze w kwocie 400 000 zł stanowiły oszczędności ich całego życia i pochodziły z lokaty w "Bank PKO BP" zlikwidowanej w dniu 10.01.2022 r. na co świadkowie przedstawili stosowne dokumenty.
Mając na względzie powyższe okoliczności należy stwierdzić, iż zbycie nieruchomości położonej w Krakowie przy ul. Kwiatowej 15 nie zostało dokonane przez Jana Kowalskiego, gdyż na żadnym etapie dotyczącym jej kupna, a potem darowizny nie był on stroną tych umów i dlatego też nie mógł on spowodować uszczuplenia swojego majątku.
Tymczasem przestępstwo stypizowane w art. 300 § 1 k.k. popełnia wyłącznie ten, kto w razie grożącej niewypłacalności lub upadłości, udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swego wierzyciela przez to, że usuwa, ukrywa, zbywa, darowuje, niszczy, rzeczywiście lub pozornie obciąża albo uszkadza składniki swojego majątku. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, gdyż dłużnik spółki "Nowak S.A." - Jan Kowalski nigdy nie był właścicielem zbywanej nieruchomości.
Biorąc pod uwagę wyżej przedstawione okoliczności postępowanie przygotowawcze w sprawie działania na szkodę wierzyciela "Nowak S.A." należało umorzyć wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego.
aspirant
Adam Nowak
25.05.2023 r. Prokuratura Rejonowa w Warszawie po zapoznaniu się w dniu 25.05.2023 r. z aktami sprawy Ds. 1234/20/ZK na podstawie art. 325e § 2 k.p.k. zatwierdza powyższe postanowienie.
Pieczęć i podpis prokuratora
Pouczenie:
Na powyższe postanowienie przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 306 § 1a k.p.k., art. 325a k.p.k. oraz art. 465 § 2 k.p.k.):
- stronom procesowym,
- instytucji państwowej lub samorządowej, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie,
- osobie, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie określonym w art. 228-231, art. 233, art. 235, art. 236, art. 245, art. 270-277, art. 278-294 lub w art. 296-306 Kodeksu karnego, jeżeli postępowanie karne wszczęto w wyniku jej zawiadomienia, a wskutek tego przestępstwa doszło do naruszenia jej praw.
Sąd może utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie lub je uchylić i przekazać sprawę organowi prowadzącemu postępowanie celem wyjaśnienia wskazanych okoliczności bądź przeprowadzenia wskazanych czynności (art. 330 § 1 k.p.k.).
Jeżeli, organ prowadzący postępowanie nadal nie znajduje podstaw do wniesienia aktu oskarżenia, wydaje ponownie postanowienie o umorzeniu postępowania lub o odmowie jego wszczęcia. Pokrzywdzony, który wykorzystał uprawnienia przewidziane w art. 306 § 1 i 1a k.p.k., może w takim przypadku wnieść akt oskarżenia do sądu w terminie 1 - miesiąca od daty doręczenia mu zawiadomienia o postanowieniu (art. 330 § 2 k.p.k., art. 55 § 1 k.p.k.).
Akt oskarżenia winien spełniać wymogi określone w art. 55 § 1 i 2 k.p.k.
Inny pokrzywdzony tym samym czynem może aż do rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej przyłączyć się do postępowania (art. 55 § 3 k.p.k.).
Zażalenie wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie. Termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od daty doręczenia odpisu postanowienia i jest zawity. Zażalenie wniesione po jego terminie jest bezskuteczne (art. 122 § 1 i 2 k.p.k., art. 460 k.p.k.).
Zarządzenie:
1. Stosownie do art. 100 § 4 k.p.k. odpis postanowienia doręczyć
1) pokrzywdzonemu: załącznik adresowy k. 1.
Podpis prokuratora
W rezultacie postanowienia o umorzeniu dochodzenia wszelkie czynności procesowe związane z analizą i dochodzeniem zostają zakończone, a strony są informowane o decyzji organu prowadzącego śledztwo. Umorzenie dochodzenia ma na celu zakończenie postępowania w sprawie i zwykle oznacza, że nie udało się ustalić odpowiedzialnego za popełnione czyny.